Autobiografia

   
                Nire lehen finala

Hamar urte nituela; eguerdi baten Usansoloko frontoira etorri nintzen, hemengo torneoan jokatzeko. Egun hori oso eguzkitsua zen, beraz, bero handia zegoen, 33 gradu.

Hori ez zen partidu normala, nire lehen finala baizik. Ez zen oso zaila hara ailegatzea.

Oso nekatuta nengoen eta oso urduri baita ere. Gabirel eta Atanceren kontra jokaetzea tokatu zitzaidan eta ni Sergiorekin nintzen. Etxean jokatzen nuen baina beraiek ere.

Lehengo tantuak berdinduta hasi ginen baina azkenean 5 puntutik galdu egin genuen. Partidua amaitu eta eskuak eman ginen. Ni oso triste nengoen ez nuelako oso ondo jokatu. Gero kopak hartzera joan ginen baina nik txapela nahi nuen, hartzerakoan ez zidaten eman. Azkenean denak futbolean jokatzera joan ginen.

Egun horretan oso triste negoen baina oso ondo pasatu nuen.

Nire lehen finala

Goizeko bederatziak ziren, eta nire etxean nenbilen oso urduri. 2014ko urtea igarotzen zen eta galdetuko zarete zergatik nengoen hain urduri, ba; kontatuko dizuet.

Bizkaiko esku pilota finalean nebilen, baina gauza bat gertatzen zen: Arrankudiagaren ordez jokatuko nuen final hura.

Baina pozik nengoen zeren finala Usansoloren kontra jolastuko nuen, hau da, nire lagunen kontra. Finala, Sodupeko frontoian jolastuko zen goizeko hamaika eta erdietan.

Oraindik ez badut esan. Landerrekin jolastuko nuen finala. Bera ere oso urduri zegoen, hala esan zidan berak.

Gogoratzen dut nire aitaren lagun bat etorri zela, Josean deitua. Hauxe dolar bat eman zidan esanez "Argentinan jende gehienak dolar bat darama boltsikoan, sorte ona ematen duela pentzatuz".
Honek, pozez bete eta ondo jolastera animatu ninduen. Finala hastera zihoan eta txapa aurkoengan jauzi egin zen.
Finala hasi egin zen eta lehenengo tantoa gure aurkako bikoteak egin zuen eta 0-3rarte joan zirean. Momentu hartan nire zabalare batean huts egin zuen Ikerrek eta 4-3ra orekatu genuen partidua. Finalak segidu egin zuen 14-11 arte, non 17-11 jarri eta bakarrik tanto bat egiteko aukera eman genien. Ikuskizuna 18-11 amaitu zen. Jokaldia irabazi egin nuen!
Amaitu ondoren hurbil zegoen taberna batera igaro ginen gure
lagunekin. Umeak gozokiak eta nagusiak nahi zutena jan egin zuten, zeren jai eguna zen guztientzat.

Autobiografia.

Usansoloko eskolatik ateratzen gertatu zitzidan pasadizo hau, orain dela hamar urte gertatu zen,urte bat neukanean.

Beti bezala lurretik gauzak hartzen nenbilen eta nire gurasoak nire atzetik zebiltzaten, korrika, kaka zela eta lurrera botatzeko. Egun batean, gauza distiratsu bat ikusi nuen, harengana hurbildu eta hartu egin nuen.

Nire ama, beti bezala, nire atzetik zebilen zikinkeria zela esanez. Nire amak hartu nuena ikusitakoan, eskutik kendu zidan, urrezko lepoko zoragarri bat zen! Nire ama harrituta zegoen eta ni negarrez, nik aurkitutako lepokoa kendu zidalako.

Jendeak topatzeko kartelak egin zituen amak, erdian argazki bat eta behean bere telefonoa zituzenak. Jende askok deitu zigun baina ez zen inorena. Gizon eta andre asko deitu gintuzten beste lepoko batengaitik txakurren lepoko batengaitik hain zuzen ere. Baina gurea gizakiena zen ez animaliena. Azkenean armairu marroi handi baten gorde zuen eta oraindik hor dago. Kutxa gorri batean sartuta zapi batekin inguratuta.
Ikusten dudan bakoitzean gertatutakoaz gogoratzen naiz. 

AUTOBIOGRAFIA

Orain dela hiru urte, eguerdian, jan ondoren, nire etxean nengoen baina ez zen egun normal bat, 16:30 etan oso ekintza berezia neukan eta.

Egun hura eguzkitsua zen. Arratsaldeko lauretan frontoira abiatu nintzen, eta sartzean, oso urduri jarri nintzen zeren nire lehenego finala jokatuko nuen.

Partidua hastear zegoen. Josu eta ni oso urduri geunden, eta biok berotzen hasi ginen. Partidua hasi eta pizka bat lasaitu nintzen irabazten genuelako. Azkenean oso nekatuta geunden eta finala irabazi nuen. Oso zaila izan zen irabaztea, zeren besteak ez ziren hain txarrak izan.

Finala irabazi genuenean, poz-pozik nengoen zeren nire lehen txapela izan zen eta nire lehen trofeoa ere bai. Ondorengo egunetan oso harro nengoen eta jarraitu nuen beti bezala jokatzen. Hala ere handik aurrera ez nuen ezer irabazi.

PAPERONTZIAREN AUTOBIOGRAFIA

Egun baten Usansoloko kale batean,goizean,festa bat zegoen jende askoren zarata entzuten zen.Auto asko pasatzen ziren nire ondoko errepidetik festara joateko, instrumentu batekin eskuetan.


Denbora osoan begiratzen nien festari eta musikarieki. Eta bat-batean entzun nien bi mutilei ez zutela inoiz botako zaborra paperontzietara.


Bi mutil horien elkarrizketa oso gogorra izan zen. Nik momentu horretan bakarrik negoen eta oso triste sentitu nintzen elkarrizketa hori entzuten,ingurumena zaindu behar dutelako.


Azkenean, nik esan nien bi mutilei zaborra paperontzietara botatzea eta ingurumena zaindu behar zutela.
Eta mutilek erreflexionatu zutenez lurretik zaborra hartu eta paperontzietara bota zuten.

Eta nahiko ondo sentitu nintzen ikusten bi mutilak zaborra nire sabelan botatzen.

AUTOBIOGRAFIA

Txikia nintzen, Isaba izeneko herrixka batean gertatu zen, mendira joan giñenean eguraldi aparta zegoen.

Mendira joandakoan itzultzeko bidea ahaztu genuenean, bizi genuen abentura hau.

Nire gurasoekin eta haien lagun batzuekin Isabara joan ginenean.

Lehenik urjauzi batzuk ikustera joan ginen, horretarako, arriskutsua zenez soka bat segidu behar genuen
kasko batzuk jantzita.
Urjauziak ikaragarriak ziren, bueltan orein bat ikusi genuen, hilda zegoen.

Gero beste mendi batera joatea adostu genuen.
Gailurrean eleiza bat zegoen, oso polita zen, eleizaren lorategian zuhaitz asko zeuden oso ederra dena, baina bueltan galdu egin ginen, hau da, ez genuen bidea topatzen, etxera joateko.

Orduan leku arraro batetik pasatu behar ginen: erreka bat harrien gainetik saltoka pasatu genuen, eta gero errepide baten ertzeko bidegorri batetik...

Nolako abentura izan zen hura, berriro bizitzeko prest nago. Oso dibertigarria izan zen.

Handia naizenean leku horretara bueltatu nahi dut eta abentura berbera bizi.

Nire lehen aldia San Mamesen

                                                      NIRE LEHEN ALDIA SAN MAMESEN



Iluntzeko zegoen San Mamesen lehenengo aldiz egon nintzela, nire aitarekin eta nire aitaren lagun batzuekin nengoen. 2012ko Urtarrilaren lehen domekan izan zen. Athletic eta  Levante jokatzen zuten. Eguraldi bikaina egiten zegoen arratsaldeko zortziak izateko. Uste nuen 400.000 pertsona inguru zeudela Athletic animatzen.


Nire lehen hitza " ALA" izan zen. Berdegunea Athletick eta Levanteko jokalariekin beteta zegoen. Ezin dut azaldu noola sentitu nintzen bakarrik pentsamendu bat nuen buruan. Nola Susaeta agurtu zidan nik Susaeta, Susaeta, Susaeta, Susaeta ohikatu eta gero. Nire aita ez zen praketan kabitzen eta nik ere ez.


Ilusio handia euki nuen eta oso pozik sentitu nintzen. Gustura nengoen. Gainera 3-0 irabazi zuen Athletickek.
Nik golak jokalariekin ospatu nituen. Eta onenea izan zen ia ia harrapatu nuela Amorebietaren kamiseta. Nire aitak bere lagunak eta nik  txalokatu  genuen Athletick partiduaren amaieran.

Partidu ostean kotzean lo geratu eta Usansolo esnatu nintzen. Eta nire aitari esan nion"Nire bizitzako egun zoragarrienetariko bat izan da , ez dut inoiz ahaztuko.